"تلفن بي‌سيم" مركب از يك گوشي تلفن و يك دستگاه ثابت است، به گونه‌اي كه ارتباط گوشي تلفن، بدون استفاده از سيم و از طريق ارسال و دريافت امواج راديوئي با دستگاه ثابت برقرار مي‌گردد. دراين دستگاه‌هاي تلفن، خط تلفن به دستگاه ثابت كه خود مركب از فرستنده و گيرنده راديوئي و آنتن است متصل مي‌شود. گوشي تلفن بي‌سيم و دستگاه ثابت هر يك داراي فرستنده و گيرنده امواج راديوئي است و همانند ساير دستگاه‌هاي بي‌سيم استفاده از آن تابع قانون "استفاده از بي‌سيم‌هاي اختصاصي و غيرحرفه‌اي (آماتوري)" مي‌باشد.
از منظر قانون، تلفن‌هاي بي‌سيم بر حسب قدرت ارسال و فركانس به دو دسته مجاز و غيرمجاز تقسيم مي‌شوند. مشخصات دستگاه‌هاي تلفن بي‌سيم مجاز دربند 3 ارائه گرديده است.

در ايران تلفن بي‌سيم از اوائل دهه شصت (هجري شمسي) به منظور بهره‌برداري از خدمات تلفن ثابت مخابراتي به صورت همراه در محدوده محل كار و منزل مورد استفاده قرار گرفت.